Zwarte pietjes….

Home  >>  Dagboek  >>  Zwarte pietjes….

Zwarte pietjes….

On december 13, 2018, Posted by , in Dagboek, With No Comments

Wachtend op de tram zit ik wat op m’n telefoon de tijd te doden.
Er komt een man naast me staan, dus ik kijk even op en groet hem vriendelijk.
Op de een of andere manier voel ik dat hij te dicht in mijn comfortzone blijft hangen.
En op het moment dat ik een stap op zij doet, ontstaat er voor hem blijkbaar een ruimte voor communicatie.

Meneer opent met de zin ‘ben je alleen vandaag?’. Ik kijk wat om mij en bevestig het geen wat hij ook ziet ‘inderdaad’.
‘Snap dat je die zwarte pietjes thuis laat.’ vervolgt hij.
Ik geloof mijn oren niet en in mijn verbazing, misschien wel naïviteit of ijdele hoop vraag ik hem wat hij zei.

Met een strakke blik en vol trots antwoordt hij ‘Dat ik snap dat je niet met die kleine zwarte pieten gezien wilt worden. Is toch onnatuurlijk om zwartjes thuis te hebben wonen. Dan maar beter thuis dan in het openbaar toch?!’

Ik voel de tranen van woede en ongeloof op de rand van m’n ogen hangen en kan alleen zeggen ‘meneer, u heeft geen idee waar u het over heeft.’
Ik loop naar achteren van het perron en heb daar de tranen niet meer op de rand van m’n wang hangen, maar over m’n wangen rollen.

Tranen van ongeloof, verbazing, wanhoop, woede, maar ook van schaamte… Want ik had nog zo veel meer willen zeggen. Had zo graag willen slaan met woorden van Liefde en wijsheid….

Ik heb de tram laten gaan en ben direct terug naar huis gelopen, om dan maar onze kids te overwelmen met woorden van Liefde….

In de discussie rondom zwarte Piet verandert er gelukkig heel veel. Maar dat de weg nog lang is die voor ons ligt, blijkt maar weer.

Comments are closed.