Word maar snel weer beter

Home  >>  Dagboek  >>  Word maar snel weer beter

Word maar snel weer beter

On december 13, 2018, Posted by , in Dagboek, With No Comments

Afgelopen week heb je ons wereldje opnieuw op z’n kop gezet…
Waar we 4 jaar geleden in het ziekenhuis zaten en je lichaampje riep om extra zuurstof, zaten we daar deze week weer met dezelfde reden…

Je ademhalingen deden pijn, je hoest deed de ramen trillen, je huid was over gevoelig, je buikspieren deden hun best om je longen in actie te houden…een heftige astma aanval welke ons allen overvalt.
Je hartslag veel te hoog en je saturatie veel te laag en toch door dat alles heen bleef je liefdevol naar me lachen…
Je lachte naar een ieder die aan je bedje kwam en weer even naar je longen wilde luisteren, een kapje toediende of een snoertje op je lichaampje plakte…

Al die dokters in die gekke blauwe pakken die je allemaal ingewikkelde vragen stelden…
Vragen die voor hen zo simpel lijken.
– hoe voel je je?
– gaat het goed?
– heb je het benauwd?
Met al je laatste energie en pakket aan sociale vaardigheden antwoord je met korte woorden en klanken…
Je ziet dat ze je niet begrijpen en ik zie dat je dat ziet. Ik probeer kort uit te leggen waarom je spraak nog niet zo vlotjes is. De dokters lachen vriendelijk en gaan weer rustig verder met luisteren naar dat geweldige mooie hartje van je….

Een 4 uur later, weer andere artsen aan je bed. Weer dezelfde vragen en jouw, voor mij vertrouwde, woorden en klanken die hen antwoorden. De tranen staan in je ogen als je weer ziet dat ze je niet begrijpen….
Ik kom tussen jullie korte interactie en probeer uit te leggen waar jouw tekortkomingen en talenten liggen. Ze lachen weer begripvol en luisteren verder naar je longetjes.

De uren sluipen voorbij.
Zo veel artsen en verpleegkundigen hebben al even kennis met je mogen maken. En steeds weer verschenen daar die vraagtekens boven hun hoofden als ze je niet begrepen. Ze zagen hun eigen vraagtekens niet, maar voor jou waren ze in neon lichtbalken helder te zien.
Niet omdat ze je niet leuk vonden, maar omdat zij niet de tijd hadden om rustig te gaan zitten en naar je te luisteren. Omdat zij al hun energie nodig hadden om jou weer beter te maken…en met jou al die andere kindjes.

Er weer komt er iemand binnen stappen. Je lach is al niet meer zo breed en je oogjes een beetje mat. Van vermoeidheid, pijn, maar ook door frustratie en het gevoel niet begrepen te worden. En toch doe je je best om vriendelijk te lachen…

Ze komt bij je staan en vraagt hoe je het hier vindt in het ziekenhuis. Je antwoordt met een duidelijke afkeur. Ze kijkt verdrietig en gaat naast je op bed zitten en zegt ‘ik snap dat je het niet leuk vindt, ziek zijn is ook helemaal niet leuk’…

En wat er dan gebeurt is een klein cadeautje. Je voelt je begrepen en gehoord, begint hele verhalen te ratelen met jouw eigen woorden en klanken. En zij begrijpt je en wat ze niet helemaal begrijpt, vraagt ze aan je….
Jullie interactie is een klein magisch momentje. Jouw lach is echt en die van haar ook. Die echtheid breekt de steriele omgeving en maakt dat je iedere nieuwe arts die aan je bedje komt om te luisteren weer wat vertrouwen en een lach gunt.

Je bent ondertussen weer thuis met de mensen om je heen die van je houden, je horen en zien.
Thuis bij de mensen die oprecht met jou verbonden zijn en je in jouw communicatie wat extra lucht geven…

Lieve E. Ik hou van je.
Word maar snel weer beter💕.
Maasstad Ziekenhuis Kinderpoli Maasstad Zkhs

Comments are closed.